Neges y Gweinidog

Fy enaid, bendithia’r Arglwydd, a’r cyfan sydd ynof ei enw sanctaidd.

Fy enaid, bendithia’r Arglwydd a phaid ag anghofio’i holl ddoniau.

Mewn cyfnodau o ddigonedd ac eisiau, mewn llawenydd a thristwch mae angen i’n heneidiau gael eu sbarduno i ganmol yr Arglwydd.

Fy enaid, bendithia’r Arglwydd

Dyma’n union y darganfyddodd y brenin Dafydd i fod yn wir am ei enaid ei hun. Mae Salm 103 yn dechrau ac yn gorffen gyda Dafydd yn annog ei enaid i ganmol yr Arglwydd. Fy enaid, bendithia’r Arglwydd yw geiriau Dafydd. Rhwng y ddau begwn, mae e’n rhoi rhesymau pam y dylai ei enaid gynnig mawl i’r Arglwydd. Dywedir taw’r hyn sy angen heddi yw crefydd sy’n deillio o’r galon, ac fe fyddai Dafydd yn siŵr o gytuno.

Mae e am i’r mawl i ddod o’i enaid, o ddyfnder ei fod. Dyw e ddim yn ddigon iddo ganmol yr Arglwydd a’i draed wrth ddod i oedfa , neu gyda’r ceg drwy siarad a chanu.

Mae e’n gwybod bod Duw yn gwrthod addoliad sy ond yn allanol ac o galonnau  sy ymhell oddiwrtho (Gweler Eseia 29:13)

Byddai Dafydd wedi cytuno taw’r hyn sy angen arnom heddi yw crefydd y galon, a dw i’n gweddïo y byddem ninnau hefyd yn gytûn ar hynny.

 H.Vincent Watkins (Gweinidog)